Shloka 6
Adhyāya 92: Irāvanta-śoka, punaḥ-pravṛttiḥ saṅgrāmasya
Arjuna’s grief and the battle’s renewed intensity
न हि दुर्योधनो मन्द: पुरा प्रोक्तमबुध्यत । वार्यमाणो मया तात भीष्मेण विदुरेण च
dhṛtarāṣṭra uvāca |
na hi duryodhano mandaḥ purā proktam abudhyata |
vāryamāṇo mayā tāta bhīṣmeṇa vidureṇa ca |
ព្រះធೃತរាស្ត្រាបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ដុរយោធនមិនមែនជាមនុស្សល្ងង់ទេ ប៉ុន្តែកាលពីមុនគេមិនយល់អ្វីដែលបាននិយាយទៅគេឡើយ។ ទោះបីខ្ញុំ—កូនអើយ—ព្រមទាំងភីष្ម និងវិទុរ បានព្យាយាមទប់ស្កាត់គេជាញឹកញាប់ ក៏គេមិនស្តាប់ពាក្យណែនាំ។ ដោយសារភាពមមាញឹក និងការរឹងរូស គេបានបដិសេធដំបូន្មានដោយចិត្តល្អ—ហើយផលជូរចត់នៃការបដិសេធនោះ ឥឡូវបានទុំជារឿងវិនាស។»
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
Even when wise elders offer repeated, well-intentioned restraint, a person blinded by delusion and pride may refuse to understand; such rejection of dharmic counsel inevitably bears painful consequences.
Dhṛtarāṣṭra reflects on how Duryodhana earlier failed to heed the warnings and restraints given by himself, Bhīṣma, and Vidura; he recognizes that the present calamity of war is the outcome of that earlier refusal to listen.