Shloka 2
अभ्यधावत् ततो राजा श्रुतायुषमरिंदमम् । विनिघ्नन् सायकैस्ती&#णैर्नवभिरनतपर्वभि:,उस समय झुकी हुई गाँठवाले नौ तीखे सायकोंद्वारा शत्रुदमन श्रुतायुको घायल करते हुए राजा युधिष्ठिरने उसपर धावा किया
abhya-dhāvat tato rājā śrutāyuṣam ariṃdamam | vinighnan sāyakais tīkṣṇair navabhir anata-parvabhiḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក ស្តេចយុធិષ્ઠិរ បានវាយប្រហាររត់ចូលទៅលើ ស្រុតាយុស អ្នកបង្ក្រាបសត្រូវ ដោយបាញ់ព្រួញមុតចំនួន៩ ដោយចុងសន្លាក់បត់ចុះ បង្ករបួសគាត់នៅក្នុងភាពចង្អៀតនៃសមរភូមិ។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញថា ស្តេច—ទោះស្មោះត្រង់ចំពោះធម៌—ក៏ត្រូវបង្ខំដោយភារកិច្ចសង្គ្រាម ឲ្យឆ្លើយតបអំពើឈ្លានពានដោយកម្លាំង តាមកាតព្វកិច្ច ក្សត្រិយធម៌។
संजय उवाच
Educational Q&A
Even a dharma-minded king may be required to use force when fulfilling kṣatriya-duty in a righteous war; the verse highlights action under obligation rather than personal cruelty.
Sañjaya describes Yudhiṣṭhira rushing at the warrior Śrutāyus and wounding him with nine sharp arrows characterized as having bent joints (anata-parvan).