Shloka 57
अभिदुद्रुवतुर्हष्टी तव सैन्यं विशाम्पते । यथा दैत्यचमूं राजन्निन्द्रोपेन्द्राविवामरी,प्रजानाथ! जैसे इन्द्रदेव और उपेन्द्रदेव दैत्योंकी सेनाको मार भगाते हैं, उसी प्रकार नकुल-सहदेव हर्षमें भरकर आपकी सेनाको खदेड़ने लगे
abhidudruvatur harṣṭī tava sainyaṃ viśāmpate | yathā daityacamūṃ rājann indropendrāv ivāmarī ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ឱ ព្រះអម្ចាស់ប្រជាជន! នកុល និងសហទេវដែលពោរពេញដោយសេចក្តីរីករាយ បានរត់ចូលប្រហារលើកងទ័ពរបស់ព្រះអង្គ។ ដូចឥន្ទ្រ និងឧបេន្ទ្រ បំបាក់កងដៃត្យ ឲ្យរត់ខ្ចាត់ខ្ចាយ ដូច្នោះដែរ វីរបុរសទាំងពីរនោះបានបណ្តេញកងទ័ពរបស់ព្រះអង្គឲ្យថយក្រោយ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how martial excellence and morale can appear 'godlike' through epic simile: human warriors, acting within kṣatriya-dharma, may be portrayed as instruments of a larger cosmic order, even amid the ethically fraught violence of battle.
Sañjaya reports to the king that Nakula and Sahadeva, filled with exhilaration, rush upon and drive back the king’s army, compared to Indra and Upendra scattering the Daityas’ forces.