Shloka 57
ततः प्रहस्य समरे भीमसेन: परंतप: । प्रेषयामास संक़ुद्ध: सायकान् कृतवर्मणे,तब शत्रुओंको संताप देनेवाले भीमसेनने युद्धमें हँसकर अत्यन्त क्रोधपूर्वक कृतवर्मापर अनेकों सायकों-का प्रहार किया
tataḥ prahasya samare bhīmasenaḥ parantapaḥ | preṣayāmāsa saṅkruddhaḥ sāyakān kṛtavarmaṇe ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក ក្នុងសមរភូមិ ភីមសេនៈ អ្នកធ្វើឲ្យសត្រូវរងទុក្ខ បានសើចឡើង ហើយដោយកំហឹងដ៏ក្តៅគគុក បានបាញ់ព្រួញជាច្រើនទៅលើ ក្រឹតវರ್ಮា។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral tension within righteous warfare: even when combat follows accepted martial norms, inner states like anger can dominate action. It invites reflection on self-mastery (control of krodha) amid duty-bound conflict.
Sañjaya describes Bhīma laughing in the thick of battle and, in a surge of anger, shooting many arrows at Kṛtavarman, escalating their direct confrontation.