Shloka 28
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
भित्त्वा चास्य तनुत्राणं शरेणोरस्यताडयत् | ततस्ते तावका वीरा राजपुत्रा महारथा:
sañjaya uvāca |
bhittvā cāsya tanutrāṇaṃ śareṇorasy atāḍayat |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ គេបានបំបែកអាវក្រោះរបស់គេ ហើយបាញ់ព្រួញមួយចូលទ្រូង។ បន្ទាប់ពីការវាយនោះ ព្រះរាជបុត្រកុរុ—វីរបុរស និងមហារថី—បានប្រមូលផ្តុំគ្នាដោយកំហឹង ហើយចាប់ផ្តើមបាញ់អភិមន្យូដោយព្រួញមុតៗ; តែអភិមន្យូ អ្នកជំនាញអាវុធល្អឥតខ្ចោះ បានបាញ់តបវិញដោយព្រួញមុតរបស់គេ ធ្វើឲ្យពួកគេទាំងអស់រងរបួស។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya world of reciprocal action in battle: aggression provokes collective retaliation, yet true mastery is shown by composure and skill under pressure. Ethically, it underscores how anger (krodha) escalates conflict, while disciplined expertise can still prevail amid chaos.
Sañjaya reports that a warrior’s armor is pierced and he is struck in the chest by an arrow. Then the Kuru princes gather and, enraged, shower Abhimanyu with sharp arrows; Abhimanyu, expert in weapons, counters effectively and wounds them in return.