Shloka 17
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
दुर्योधनस्तु दशभिर्गार्ध्रपत्रै: शिलाशितै: । भीमसेनं महेष्वासं रुक्मपुड्खै: समार्पयत्
duryodhanas tu daśabhir gārdhrapatraiḥ śilāśitaiḥ | bhīmasenaṃ maheṣvāsaṃ rukmapuṅkhaiḥ samārpayat ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ តែទោះយ៉ាងណា ទុរយោធនៈ បានបាញ់ព្រួញដប់ ដោយបានលាបថ្មឲ្យមុត និងមានស្លាបព្រួញពីរោមសត្វក្រពើ/អក្សរ (រោមសត្វស្លាបកន្ទុយ) ហើយតុបតែងដូចស្លាបមាស ប៉ះលើភីមសេន មហាអ្នកបាញ់ធ្នូ បង្ករបួសធ្ងន់។ ក្នុងបរិយាកាសធម៌នៃសង្គ្រាម ខគម្ពីរនេះបង្ហាញការកើនឡើងមិនឈប់ឈរនៃហិង្សា និងការតាំងចិត្តរបស់យុទ្ធជនក្នុងការបង្ក្រាបគូប្រជែងដ៏ខ្លាំងក្លា ទោះជាសង្គ្រាមនាំឲ្យទាំងពីរភាគីធ្លាក់ចូលក្នុងសត្រូវភាពបំផ្លាញកាន់តែជ្រៅ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how, once war is embraced, determination and skill are often directed toward harm; it implicitly warns that unchecked enmity escalates suffering, even while depicting the kṣatriya ideal of steadfastness in combat.
Sañjaya reports that Duryodhana shoots Bhīma with ten sharp, well-crafted arrows (stone-whetted, vulture-feathered, gold-fletched), wounding the powerful Pāṇḍava warrior in the midst of battle.