Shloka 17
आत्मदोष-उपदेशः तथा भीम-धृष्टद्युम्नयोः संयोगः
Self-Causation Counsel and the Bhīma–Dhṛṣṭadyumna Convergence
शरशक्तिगदाभिस्ते खड्गैश्वामिततेजस: । निजघ्नु: समरे<न्योन्यं शूरा: परिघबाहव:,परिघके समान मोटी भुजाओंवाले अमित तेजस्वी शूरवीर योद्धा बाण, शक्ति और गदाओंद्वारा रणक्षेत्रमें एक-दूसरेको मार रहे थे
śaraśaktigadābhis te khaḍgaiś cāmitatejasaḥ | nijaghnur samare 'nyonyaṃ śūrāḥ parighabāhavaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ វីរបុរសទាំងនោះ ដែលដៃដូចដំបងដែក និងពន្លឺកិត្តិយសឥតដែនកំណត់ បានវាយប្រហារគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងសមរភូមិ ដោយព្រួញ លំពែង កន្ទោង និងដាវ។ ទិដ្ឋភាពនោះបង្ហាញភាពសាហាវនៃសង្គ្រាម៖ ក្លាហានភាព និងសមត្ថភាពពេលចងភ្ជាប់នឹងជម្លោះ ក៏ត្រឡប់មកប្រឆាំងអ្នកដូចគ្នា បង្ហាញតម្លៃធ្ងន់ធ្ងរដែលក្សត្រីយធម៌ត្រូវសង។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh symmetry of warfare: even the most radiant heroes, driven by martial duty and rivalry, become mutual destroyers. It invites reflection on dharma in conflict—valor may be praised, yet the ethical burden and human cost remain unavoidable.
Sañjaya reports that powerful warriors are fighting at close quarters, striking each other with multiple weapons—arrows, spears, maces, and swords—resulting in mutual slaughter amid the intensity of the battlefield.