Shloka 25
Dhṛtarāṣṭra’s Anxiety and Bhīṣma’s Theological Explanation of Pāṇḍava Invincibility
Book 6, Chapter 61
शक्तिभि: कवचैश्षित्रै: कणपैरड्कुशैरपि । निस्त्रिंशैर्विमलै श्वापि स्वर्णपुड्खै: शरैस्तथा
sañjaya uvāca |
śaktibhiḥ kavacaiś citraiḥ kaṇapair aṅkuśair api |
nistriṁśair vimalaiḥ śūlaiḥ svarṇapuṅkhaiḥ śarais tathā ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ដីនៅទីនោះហាក់ដូចជាត្រូវបានតុបតែងដោយខ្សែផ្កាចម្រុះពណ៌ ព្រោះអាវុធ និងសម្ភារៈសង្គ្រាមបានរាលដាលធ្លាក់ពេញទិសទាំងឡាយ—លំពែងបោះ អាវក្រោះលម្អ ប្រអប់ព្រួញ និងឧបករណ៍ចាក់គោដឹក រួមទាំងដាវភ្លឺចែងចាំង លំពែង និងព្រួញមានស្លាបមាស។ ទិដ្ឋភាពនោះបង្ហាញទម្ងន់ធម៌នៃសង្គ្រាម៖ ជំនាញ និងវីរភាពរបស់មនុស្សចុងក្រោយស្ថិតលើវាលដែលគ្របដណ្តប់ដោយឧបករណ៍នៃការបំផ្លាញ រំលឹកអ្នកស្តាប់អំពីតម្លៃដ៏ថ្លៃថ្នូរនៃផលវិបាកក្រោយសង្គ្រាម ទោះមានការបង្ហាញវីរភាពក៏ដោយ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse offers a sobering ethical undertone through vivid description: glory in war is inseparable from destruction. By portraying the earth covered with weapons and armor like decorative garlands, it highlights how human conflict aestheticizes violence while leaving a tangible, costly residue.
Sañjaya is reporting to Dhṛtarāṣṭra the state of the battlefield: weapons, armor, quivers, goads, swords, spears, and gold-fletched arrows lie scattered everywhere, making the ground look richly patterned.