Shloka 20
Dhṛtarāṣṭra’s Anxiety and Bhīṣma’s Theological Explanation of Pāṇḍava Invincibility
Book 6, Chapter 61
पदाती रथिनं संख्ये रथी चापि पदातिनम् | न्यपातयच्छितै: शस्त्रै: सेनयोरुभयोरपि,दोनों ही सेनाओंमें पैदल वीर रथीको और रथी योद्धा पैदल सैनिकको अपने तीखे अस्त्र-शस्त्रोंद्वारा रणभूमिमें मार गिराता था
padātī rathinaṃ saṅkhye rathī cāpi padātinam | nyapātayacchitaiḥ śastraiḥ senayor ubhayor api ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ក្នុងសមរភូមិដ៏កក្រើក នាយទ័ពថ្មើរជើងបានវាយទម្លាក់អ្នកប្រយុទ្ធលើរទេះសង្គ្រាម ហើយអ្នកលើរទេះសង្គ្រាមក៏វាយទម្លាក់នាយទ័ពថ្មើរជើងដូចគ្នា ដោយអាវុធមុតស្រួច—ទាំងពីរកងទ័ពស្មើគ្នា។ ទិដ្ឋភាពនោះបង្ហាញភាពតបស្នងដ៏សាហាវនៃសង្គ្រាម ដែលឋានៈ និងរបៀបប្រយុទ្ធមិនអាចជាអាវុធការពារសីលធម៌បានឡើយ ហិង្សាតបហិង្សា កើនឡើងជាវដ្តី។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the impartial, leveling nature of war: distinctions of status (infantry vs chariot-warrior) do not prevent mutual destruction. Ethically, it highlights how violence becomes reciprocal and widespread, warning that once dharma is eclipsed by battle-fury, suffering spreads across all ranks.
Sañjaya describes the battlefield where, amid intense fighting, infantrymen bring down chariot-fighters and chariot-fighters bring down infantrymen with sharp weapons—casualties occurring on both sides in equal measure.