Shloka 39
Droṇa–Dhṛṣṭadyumna-yuddha (द्रोण-धृष्टद्युम्न-युद्धम्) — Tactical duel and allied interventions
बाह्लीकस्तु रणे राजन् धृष्टकेतुममर्षण: । शरैर्बहुभिरानर्च्छत् सिंहनादमथानदत्,राजन! अमर्षशील बाह्लीकने समरांगणमें बहुत-से बाणोंद्वारा धृष्टकेतुको पीड़ा दी और सिंहके समान गर्जना की
Bāhlīkas tu raṇe rājan dhṛṣṭaketum amarṣaṇaḥ | śarair bahubhir ānarccchat siṃhanādam athānadat ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ ព្រះរាជា! នៅកណ្ដាលសមរភូមិ បាហ្លីកា ដែលមានចិត្តក្តៅក្រហាយ បានបាញ់ព្រួញជាច្រើនលើ ធ្រឹෂ្ដកេតុ ឲ្យរងទុក្ខវេទនា ហើយបន្ទាប់មកបានបន្លឺសំឡេងគំហុកដូចសត្វសិង្ហ ដើម្បីបង្ហាញអំណាច និងបង្កការភ័យខ្លាចក្នុងសង្គ្រាមរបស់អ្នកចម្បាំងដែលគោរពធម៌។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya battlefield ethic: prowess is displayed not only through weapons but also through fearlessness and psychological assertion (the lion-roar). Yet it also implicitly warns that amarṣa—uncontrolled impatience or intolerance—can drive aggression beyond measured restraint, a recurring moral tension in the war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Bāhlīka, described as irascible, repeatedly strikes Dhṛṣṭaketu with many arrows and then roars like a lion, signaling dominance and intensifying the terror and momentum of the combat.