Shloka 44
तस्मातउें प्रणम्य प्रणिधाय कायं प्रसादये त्वामहमीशमीड्यम् । पितेव पुत्रस्य सखेव सख्यु: प्रिय: प्रियायाहसि देव सोढुम्,अतएव हे प्रभो! मैं शरीरको भलीभाँति चरणोंमें निवेदित कर, प्रणाम करके, स्तुति करने-योग्य आप ईश्वरको प्रसन्न होनेके लिये प्रार्थना करता हूँ।* हे देव! पिता जैसे पुत्रके, सखा जैसे सखाके और पति जैसे प्रियतमा पत्नीके अपराध सहन करते हैं--वैसे ही आप भी मेरे अपराधको सहन करनेयोग्य हैं;
tasmāt tvaṁ praṇamya praṇidhāya kāyaṁ prasādaye tvām aham īśam īḍyam | pitev putrasya sakhā iva sakhyuḥ priyaḥ priyāyāḥ asi deva soḍhum ||
ដូច្នេះ ខ្ញុំសូមក្រាបបង្គំ ដាក់រាងកាយទាំងមូលចុះក្នុងការសម្របសម្រួល និងសូមអង្វរឲ្យព្រះអង្គ—ព្រះអម្ចាស់ដែលគួរឲ្យសរសើរ—ព្រះទ័យប្រោស។ ឱ ព្រះទេវ! ដូចដែលឪពុកអត់ទោសកំហុសរបស់កូន ប្រៀបដូចមិត្តអត់ទោសមិត្ត និងប្តីជាទីស្រឡាញ់អត់ទោសកំហុសរបស់ភរិយាជាទីពេញចិត្ត—ដូច្នេះដែរ ព្រះអង្គអាចទ្រាំទ្រកំហុសរបស់ខ្ញុំបាន។
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches humble surrender and the ethics of seeking forgiveness: when one recognizes the Lord’s greatness, the proper response is reverent submission and a heartfelt request for grace, trusting in the divine capacity to forgive as loving relationships forgive faults.
After witnessing the overwhelming divine revelation, Arjuna feels remorse for any past familiarity or disrespect. He prostrates and petitions the Lord (Krishna) to be pleased, asking Him to bear and forgive Arjuna’s offenses, comparing divine forbearance to that found in intimate human bonds.