Shloka 1
Bhakti–Akṣara-Upāsanā-Viveka
Devotion to the Personal vs. Contemplation of the Imperishable
श्रीभगवान् बोले--हे महाबाहो! फिर भी मेरे परम रहस्य और प्रभावयुक्त वचनको सुन, जिसे मैं तुझ अतिशय प्रेम रखनेवालेके लिये हितकी इच्छासे कहूँगा
śrībhagavān uvāca—he mahābāho! bhūya eva me paramaṁ guhyaṁ śṛṇu mad-vacanaṁ; yat te ’haṁ prīyamāṇāya hitakāmyayā vakṣyāmi.
ព្រះមានព្រះភាគមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ មហាបាហុ! ចូរស្តាប់ម្តងទៀតនូវព្រះវចនៈដ៏ជ្រាលជ្រៅបំផុត និងពោរពេញដោយអานุភាពរបស់ខ្ញុំ។ ព្រោះអ្នកជាទីស្រឡាញ់ដល់ខ្ញុំ ហើយដោយចង់ប្រយោជន៍ពិតរបស់អ្នក ខ្ញុំនឹងនិយាយវាចំពោះអ្នក។»
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse frames the ethical basis of instruction: the Lord speaks a ‘supreme secret’ not as mere doctrine, but out of compassion and a desire for Arjuna’s welfare, grounding spiritual teaching in love, trust, and responsibility.
On the battlefield setting of Bhīṣma Parva, Kṛṣṇa resumes counsel to Arjuna, signaling a renewed and deeper disclosure—an intimate, powerful teaching offered because Arjuna is dear and receptive.