Shloka 5
Kurukṣetra-sainyadarśana and Arjuna-viṣāda (धर्मक्षेत्रे समवेता युयुत्सवः — अर्जुनविषाद)
भद्रकालि नमस्तुभ्यं महाकालि नमोस्तु ते । चण्डि चण्डे नमस्तुभ्यं तारिणि वरवर्णिनि,अर्जुन बोले--मन्दराचलपर निवास करनेवाली सिद्धोंकी सेनानेत्री आर्ये! तुम्हें बारंबार नमस्कार है। तुम्हीं कुमारी, काली, कपाली, कपिला, कृष्णपिंगला, भद्रकाली और महाकाली आदि नामोंसे प्रसिद्ध हो; तुम्हें बारंबार प्रणाम है। दुष्टोंपर प्रचण्ड कोप करनेके कारण तुम चण्डी कहलाती हो, भक्तोंको संकटसे तारनेके कारण तारिणी हो, तुम्हारे शरीरका दिव्य वर्ण बहुत ही सुन्दर है; मैं तुम्हें प्रणाम करता हूँ
bhadrakāli namas tubhyaṃ mahākāli namo 'stu te | caṇḍi caṇḍe namas tubhyaṃ tāriṇi varavarṇini ||
អర్జុនបាននិយាយថា៖ «ឱ ភទ្រកាលី សូមនមស្ការដល់ព្រះនាង; ឱ មហាកាលី សូមទទួលការគោរពរបស់ខ្ញុំ។ ឱ ចណ្ឌី—អ្នកកាចសាហាវ និងគួរឲ្យខ្លាច—ខ្ញុំសូមនមស្ការម្តងហើយម្តងទៀត។ ឱ តារិណី អ្នកនាំអ្នកស្រឡាញ់ឆ្លងផុតគ្រោះថ្នាក់; ឱ អ្នកមានពន្លឺពណ៌ដ៏ល្អឥតខ្ចោះ—ខ្ញុំសូមបូជាគោរព»។
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse models dharmic reliance on the Divine before undertaking perilous action: strength is sought not merely as personal power, but as protection of righteousness and the subduing of destructive forces. Devotion (namas) is presented as a disciplined orientation—humility, surrender, and moral resolve—rather than mere fear or superstition.
Arjuna offers a formal hymn of salutation to the Goddess in her fierce and protective aspects—Bhadrakālī, Mahākālī, Caṇḍī, and Tāriṇī—praising her power to punish the wicked and to rescue devotees from danger, as he prepares for a critical, war-related undertaking.