Shloka 16
Kurukṣetra-sainyadarśana and Arjuna-viṣāda (धर्मक्षेत्रे समवेता युयुत्सवः — अर्जुनविषाद)
तुष्टि: पुष्टिर्धतिर्दीप्तिश्नन्द्रादित्यविवर्धिनी । भूतिर्भूतिमतां सड्ख्ये वीक्ष्यसे सिद्धचारणै:,तुष्टि, पुष्टि, धृति तथा सूर्य-चन्द्रमाको बढ़ानेवाली दीप्ति भी तुम्हीं हो। तुम्हीं ऐश्वर्यवानोंकी विभूति हो। युद्धभूमिमें सिद्ध और चारण तुम्हारा दर्शन करते हैं
tuṣṭiḥ puṣṭir dhṛtir dīptiś candrādityavivardhinī | bhūtir bhūtimatāṃ saṅkhye vīkṣyase siddhacāraṇaiḥ ||
អារជុនបាននិយាយថា៖ «អ្នកគឺ តុស្តិ (ភាពពេញចិត្ត), បុស្តិ (ការចិញ្ចឹមបំប៉ន), និង ធ្រឹតិ (ភាពអត់ធ្មត់មាំមួន); អ្នកគឺពន្លឺដែលបន្ថែមកម្លាំងដល់ព្រះច័ន្ទ និងព្រះអាទិត្យ។ អ្នកគឺវិភូតិ (សិរីល្អ) របស់អ្នកមានអំណាច។ នៅលើសមរភូមិ ពួកសិទ្ធ និងចារណ មើលឃើញអ្នក»។
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse frames the divine as the source of both inner virtues (contentment, nourishment, steadfast resolve) and cosmic brilliance (radiance that strengthens sun and moon), implying that ethical steadiness and worldly flourishing ultimately rest on a higher sustaining reality—even in the turmoil of war.
Arjuna, addressing the supreme form he is witnessing, enumerates divine attributes and cosmic functions, and notes that even celestial beings (Siddhas and Cāraṇas) are present as witnesses on the battlefield, underscoring the extraordinary, world-transcending nature of the moment.