Shloka 37
“मैंने, विदुरने, द्रोणाचार्यने, परशुरामजीने, भगवान् श्रीकृष्णने तथा संजयने भी बारंबार युद्ध न करनेकी सलाह दी है; परंतु दुर्योधनने हमलोगोंकी बातें नहीं सुनीं ।।
sañjaya uvāca | parītābuddhir hi visaṃjñakalpo duryodhano na ca tac chraddadhāti | sa śeṣyate vai nihataś cirāya śāstrātigo bhīmabalābhibhūtaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ យុទ្ធិષ્នៈ (ទុរយោធន) មានបញ្ញាប្រែប្រួលទៅជាខុសឆ្គង ដូចជាមនុស្សអស្មារតី ហេតុនេះគេមិនជឿលើពាក្យដែលបាននិយាយឡើយ។ គេរំលោភព្រំដែនដែលសាស្ត្រ (śāstra) បានកំណត់ ហើយនឹងត្រូវកម្លាំងរបស់ភីមសេន (Bhīma) គ្រប់គ្រង បណ្តាលឲ្យត្រូវសម្លាប់ និងដេកយូរលើសមរភូមិ។ ដូច្នេះ ទោះបីវិទុរ ដ្រូណា បរśុរាម ព្រះស្រីក្រឹṣṇa និងខ្ញុំផ្ទាល់ បានណែនាំម្តងហើយម្តងទៀតឲ្យកុំធ្វើសង្គ្រាម ក៏គេមិនព្រមស្តាប់—ជ្រើសរើសការរឹងរូសជំនួសធម្មៈ ហើយនាំវិនាសមកលើខ្លួនឯង។
संजय उवाच
Educational Q&A
When a ruler’s intellect becomes ‘parīta’ (inverted), he loses trust in wise counsel and crosses the limits of śāstra; such adharma-driven obstinacy ripens into inevitable downfall. The verse frames ethical causality: rejecting dharmic advice leads to self-destruction.
Sañjaya reports that many respected figures repeatedly advised against war, yet Duryodhana refuses to believe them. Sañjaya predicts Duryodhana’s end: because he violates śāstric and moral boundaries, he will be overpowered by Bhīma’s strength and lie slain on the battlefield.