Shloka 21
तस्य ज्यातलनिर्घोषं विस्फूर्जितमिवाशने: । वित्रेसु: सर्वभूतानि सर्वे श्रुत्वा च पार्थिवा:,उनके धनुषकी टंकारथध्वनि वज्गनकी गड़गड़ाहटके समान जान पड़ती थी। उसे सुनकर सभी प्राणी और समस्त भूपाल डर गये
tasya jyātalanirghoṣaṁ visphūrjitam ivāśaneḥ | vitresuḥ sarvabhūtāni sarve śrutvā ca pārthivāḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ សំឡេងខ្សែធ្នូរបស់គាត់បន្លឺដូចសូរសន្ធឹកសន្ធាប់នៃផ្គរលាន់របស់អាវុធផ្គររន្ទះ។ ពេលសត្វទាំងអស់ និងស្តេចទាំងឡាយបានឮ ក៏រន្ធត់ភ័យស្ទើរតែញ័រទាំងកាយ—ជាសញ្ញានៃកម្លាំងដ៏លើសលប់ដែលជិតត្រូវបញ្ចេញលើសមរភូមិ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how power, when manifested in war, affects not only opponents but all living beings; it invites reflection on the ethical weight of violence and the responsibility borne by rulers and warriors whose actions shake the world around them.
Sañjaya describes the terrifying, thunder-like twang of a warrior’s bow; the sound spreads across the battlefield, causing all creatures and the assembled kings to tremble in fear, signaling the intensity of the impending combat.