आज्ञापय कुरुश्रेष्ठ सर्वशस्त्रभृतां वर । प्रेष्यो5हं तव दुर्धर्ष क्रियतां किं पितामह,“समस्त शणस्त्रधारियोंमें अग्रगण्य कुरुश्रेष्ठ! दुर्जय वीर पितामह! मैं आपका सेवक हूँ; आज्ञा दीजिये; क्या सेवा करूँ?”
ājñāpaya kuruśreṣṭha sarvaśastrabhṛtāṃ vara | preṣyo 'haṃ tava durdharṣa kriyatāṃ kiṃ pitāmaha ||
«សូមបញ្ជាខ្ញុំเถิด ឱ កុរុश्रेष्ठ អ្នកលើសគេក្នុងចំណោមអ្នកកាន់អាវុធទាំងអស់។ ឱ ពិតាមហៈ អ្នកមិនអាចឈ្នះបាន—ខ្ញុំជាអ្នកបម្រើរបស់លោក; សូមប្រាប់ថា ខ្ញុំគួរធ្វើអ្វីក្នុងការបម្រើ?»
संजय उवाच
The verse highlights disciplined service within dharmic hierarchy: a subordinate offers readiness to act, seeking clear instruction from the rightful commander, emphasizing responsibility, loyalty, and proper conduct amid war.
Sanjaya addresses Bhīṣma with honorifics, declaring himself ready as an attendant and asking for orders—positioning himself to carry out Bhīṣma’s commands in the unfolding battle context.