Shloka 1176
आस्फोटयामास भृशं भीमसेनो ननाद च | जनेश्वर! पांचालों और सोमकोंके तो हर्षकी सीमा न रही। सहस्रों रणवाद्य बजने लगे। उस समय महाबली भीमसेन जोर-जोरसे ताल ठोकने और सिंहके समान दहाड़ने लगे
sañjaya uvāca | āsphoṭayāmāsa bhṛśaṃ bhīmaseno nanāda ca | janeśvara! pāñcālānāṃ somakānāṃ ca harṣasya sīmā nābhavat | sahasrāṇi raṇavādyāni vavādyire | tadā mahābalī bhīmasenaḥ jorajorena tālaṃ tokan siṃhasyeva nādaṃ cakāra |
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «ឧត្តមបុរស! ភីមសេន បានទះដៃលើរាងកាយដោយកម្លាំងខ្លាំង ហើយគ្រហឹមស្រែកខ្លាំង។ ព្រះអម្ចាស់នៃមនុស្ស! ពាន់ចាល និង សោមក មិនអាចទប់សេចក្តីរីករាយបានឡើយ; សូរស័ព្ទឧបករណ៍សង្គ្រាមរាប់ពាន់បានលាន់ឡើង។ នៅពេលនោះ មហាវីរៈ ភីមសេន ទះរាងកាយជាសញ្ញាប្រកាសប្រជែង ហើយគ្រហឹមដូចសត្វសិង្ហ—ជាសញ្ញានៃសេចក្តីក្លាហាន ដែលលើកទឹកចិត្តសម្ព័ន្ធមិត្ត និងប្រកាសភាពត្រៀមខ្លួនសម្រាប់សង្គ្រាមតាមធម៌។»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how righteous resolve in a dharma-yuddha is strengthened through courage and collective morale: Bhima’s roar and the sounding of war-instruments function as an ethical rallying cry—steadfastness, fearlessness, and solidarity in the face of grave duty.
Sanjaya reports to the king that Bhima forcefully claps/strikes his arms and roars like a lion. The Pandava allies—the Panchalas and Somakas—overflow with joy, and countless battle instruments resound, signaling heightened enthusiasm and readiness for combat.