Shloka 44
विविंशतिं च विंशत्या विरथं कृतवान् प्रभु: । आजपघान भृशं चैव पज्चभिननतपर्वभि:,तत्पश्चात् शक्तिशाली अर्जुनने दुःशासनके घोड़ों तथा सारथिको भी मार गिराया और विविंशतिको भी बीस बाणोंसे मारकर उसे रथहीन कर दिया। इसके बाद पुनः झुकी हुई गाँठवाले पाँच बाणोंद्वारा उसे अत्यन्त घायल कर दिया
sañjaya uvāca | viviṁśatiṁ ca viṁśatyā virathaṁ kṛtavān prabhuḥ | ājaghāna bhṛśaṁ caiva pañcabhir natanataparvabhiḥ |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ អរជុនដ៏ខ្លាំងក្លា បានបាញ់ព្រួញម្ភៃទៅលើ វិវិំសតិ ហើយធ្វើឲ្យគេក្លាយជាមនុស្សគ្មានរថ។ បន្ទាប់មក ដោយព្រួញប្រាំដែលមានកន្លែងចងកោង (ដើមព្រួញកោង/មានកន្ទុយចង) គាត់បានវាយបន្ថែមដោយកម្លាំងយ៉ាងខ្លាំង ធ្វើឲ្យគេរងរបួសធ្ងន់—ហេតុការណ៍មួយដែលបង្ហាញពីប្រសិទ្ធភាពឥតមេត្តានៃជំនាញសមរភូមិ សូម្បីតែពេលបាញ់ទៅលើអ្នកដែលបានដួល និងងាយរងគ្រោះ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim logic of kṣatriya warfare: mastery and decisiveness can determine survival, yet such prowess also raises ethical tension—when a warrior is rendered chariotless and then further wounded, the narrative invites reflection on necessity, proportionality, and the hardening effect of war.
Sanjaya reports that Arjuna hits Viviṁśati with twenty arrows, depriving him of his chariot (viratha), and then strikes him again with five bent/knotted-jointed arrows, severely injuring him.