Shloka 117
इति श्रीमहाभारते भीष्मपर्वणि भीष्मवधपर्वणि संकुलयुद्धे सप्तदशाधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate bhīṣmaparvaṇi bhīṣmavadhaparvaṇi saṅkulayuddhe saptadaśādhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
ដូច្នេះ ក្នុង «មហាភារត» ដ៏គួរគោរព នៅក្នុង «ភីෂ្មបរវ» ជាពិសេសក្នុងផ្នែកស្តីពីការសម្លាប់ភីષ្ម នោះជំពូកទីមួយរយដប់ប្រាំពីរ—ពណ៌នាសង្គ្រាមច្របូកច្របល់ និងរអ៊ូរទឹកទ្រូង—បានបញ្ចប់។ កថាខណ្ឌបញ្ចប់នេះដាក់ស៊ុមឲ្យរឿងរ៉ាវជាផ្នែកមួយនៃវិបត្តិធម៌ធំក្នុងសង្គ្រាម ដែលសូម្បីការដួលរលំរបស់មហាបុរសចាស់គួរគោរព ក៏ក្លាយជាលទ្ធផលមិនអាចជៀសបាននៃកាតព្វកិច្ចប៉ះទង្គិច និងលំនាំសង្គ្រាមដែលរុញច្រានដោយអធម៌។
संजय उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse does not teach through direct instruction; it situates the reader within the epic’s ethical landscape: the war becomes “saṅkula” (entangled), reflecting how competing obligations and moral compromises culminate in the fall of even the most revered figures like Bhīṣma.
This is an end-of-chapter marker stating that a chapter describing the chaotic battle, within the Bhīṣma Parva and the Bhīṣma-slaying episode, has concluded.