Shloka 49
ततः क्रुद्धो महाराज पार्षतः परवीरहा । द्रोणाय चिक्षेप गदां यमदण्डोपमां रणे,महाराज! तब शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले धृष्टद्युम्नने कुपित हो द्रोणाचार्यपर गदा चलायी, जो रणभूमिमें यमदण्डके समान भयंकर थी
tataḥ kruddho mahārāja pārṣataḥ paravīrahā | droṇāya cikṣepa gadāṃ yamadaṇḍopamāṃ raṇe ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក ព្រះមហាក្សត្រ! កូនប្រុសរបស់ ព្រឹṣត—អ្នកសម្លាប់វីរបុរសសត្រូវ—កើតកំហឹងក្នុងកណ្ដាលសមរភូមិ ហើយបានគប់គោលដ្រូណាដោយគដា មហាភ័យដូចដំបងយម។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញថា កំហឹងលើសមរភូមិជំរុញសូម្បីវីរបុរសល្បីឈ្មោះឲ្យធ្វើសកម្មភាពសំដៅការបំផ្លាញដាច់ខាត ដែលកាតព្វកិច្ចយុទ្ធ និងសត្រូវភាពផ្ទាល់ខ្លួនរួមគ្នាជាចេតនាសម្លាប់។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) intensifies violence and narrows judgment in war: a warrior’s duty to fight can become entangled with personal rage, and the imagery of Yama’s rod stresses the ethical gravity of actions that aim at death.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Dhṛṣṭadyumna, furious in battle, throws a terrifying mace at Droṇācārya—an aggressive, potentially decisive strike against a foremost commander.