Shloka 15
Bhīṣma–Karṇa Saṃvāda on the Śaraśayyā (भीष्म–कर्ण संवादः शरशय्यायाम्)
रथिन: सादिनश्चापि तत्र तत्र निषूदिता: । दृश्यन्ते बहवो राजन् वेपमाना: समन्ततः
sañjaya uvāca | rathinaḥ sādināś cāpi tatra tatra niṣūditāḥ | dṛśyante bahavo rājan vepamānāḥ samantataḥ | ekaikaṃ tribhir ānarcchat kaḍukabarhiṇavājitaiḥ |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ព្រះរាជា! អ្នកប្រយុទ្ធលើរថ និងអ្នកជិះសេះជាច្រើន ត្រូវកាប់សម្លាប់នៅទីនេះទីនោះ; ជុំវិញទាំងមូល គេឃើញពួកគេកំពុងញ័រ និងរមួលខ្លួនដោយទុក្ខវេទនា។ គាត់បានបាញ់ម្នាក់ៗដោយព្រួញបីដើម—ព្រួញមានស្លាបសត្វក្រពើ—បង្កឲ្យឈឺចាប់ខ្លាំង និងបង្កភាពច្របូកច្របល់ពេញវាលសង្គ្រាម។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim reality of warfare: martial skill can swiftly translate into mass suffering. Even when framed within kṣatriya-duty, the narrative invites ethical reflection on the human cost of victory and the fragility of life amid violence.
Sañjaya reports to the king that many chariot-warriors and horsemen have been struck down across the field, seen trembling and writhing. The (unnamed in this Sanskrit snippet) warrior attacks each opponent with three feather-fletched arrows, spreading pain and disarray.