Shloka 29
भीष्मस्य जलप्रार्थना — अर्जुनस्य पर्जन्यास्त्रप्रयोगः — दुर्योधनं प्रति सन्ध्युपदेशः
Bhīṣma’s request for water; Arjuna’s Parjanya-astra; counsel to Duryodhana on reconciliation
तब उन सभी महाथनुर्धरोंने एक साथ प्रयत्न करके तीखे अग्रभागवाले तीन-तीन बाणोंद्वारा युद्धकुशल पाण्डुपुत्र भीमके मर्मस्थानोंमें गहरी चोट पहुँचायी ।।
tataḥ sarve mahādhanurdharāḥ saha prayatnena tīkṣṇāgrabhāgaiḥ trīṃs-trīṃś ca bāṇaiḥ yuddhakuśalaṃ pāṇḍuputraṃ bhīmasenaṃ marmasthāneṣu gāḍhaṃ vyathayām āsuḥ | so ’tividdho maheṣvāso bhīmaseno na vivyathe | parvato vāridhārābhir varṣamāṇair ivāmbudaiḥ ||
បន្ទាប់មក អ្នកកាន់ធ្នូធំទាំងអស់នោះ បានខិតខំរួមគ្នា វាយប្រហារភីមៈ កូនបណ្ឌុ អ្នកជំនាញសង្គ្រាម ដោយព្រួញចុងមុត ម្នាក់ៗបីបី បាញ់ចូលជ្រៅទៅក្នុងចំណុចមរណៈ។ ទោះត្រូវព្រួញចាក់របួសយ៉ាងធ្ងន់ ក៏ភីមសេនៈ អ្នកកាន់ធ្នូដ៏អស្ចារ្យ មិនរងរំខានឡើយ ដោយឈរមាំដូចភ្នំ នៅពេលពពកភ្លៀងបង្ហូរទឹកជាខ្សែៗ។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness under suffering: a warrior committed to his duty does not lose composure even when struck at vital points. Ethical strength is shown as inner steadiness—enduring pain without abandoning resolve.
A group of powerful archers coordinate their attack and pierce Bhīma with multiple sharp arrows aimed at vital spots. Despite being badly wounded, Bhīma remains unmoved, compared to a mountain enduring heavy rainfall from clouds.