Shloka 12
Adhyāya 112: Bhīṣma-prati Arjunasya Pravṛttiḥ
Arjuna’s Forward Drive Toward Bhīṣma
अथोपायान्महाराज सव्यसाची धनंजय: । त्रासयन् रथिन: सर्वान् बीभत्सुरपराजित:
athopāyān mahārāja savyasācī dhanañjayaḥ | trāsayan rathinaḥ sarvān bībhatsur aparājitaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ បន្ទាប់មក ព្រះមហាក្សត្រ! ធនញ្ជ័យ អរជុន ដែលគេហៅថា សវ្យសាចី ព្រោះមានជំនាញបាញ់ព្រួញបានស្មើគ្នាទាំងដៃស្តាំ និងដៃឆ្វេង បានចូលទៅជិតពួកគេ។ មិនដែលត្រូវចាញ់ក្នុងសង្គ្រាមឡើយ បីភត្សុដ៏គួរភ័យ បានធ្វើឲ្យអ្នកយុទ្ធរទេះទាំងអស់ស្ញប់ស្ញែង ខណៈដែលគាត់រុញចូលមក។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of resolute action: Arjuna advances without being overcome, embodying disciplined courage and mastery (savyasācī). Ethically, it frames battlefield prowess as a function of steadfastness in one’s ordained duty rather than mere aggression.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna moves forward toward the opposing chariot-warriors. His approach itself becomes a psychological force—he terrifies the rathins—indicating that Arjuna is pressing the battle and challenging the enemy line.