Shloka 14
भीष्मपर्व — अध्याय ११०: पार्थभीमयोः प्रहारः तथा भीष्माभिमुखं संग्रामविस्तारः
Arjuna and Bhima’s pressure; escalation toward Bhishma
(मम माधव सैन्येषु वध्यमानेषु तेन वै । कथं योत्स्याम दुर्धर्ष श्रेयो मे5त्र विधीयताम् ।। त्वमेव गतिरस्माकं नान्यां गतिमुपास्महे | न युद्ध रोचते महां भीष्मेण सह माधव । हन्ति भीष्मो महावीरो मम सैन्यं च संयुगे ।।) “माधव! इनके द्वारा जब हमारी सेनाएँ मारी जा रही हैं, उस अवस्थामें इन दुर्धर्ष वीर भीष्मके साथ हमलोग कैसे युद्ध करें? यहाँ जिस प्रकार हमारा भला हो, वह उपाय कीजिये। माधव! आप ही हमारे आश्रय हैं। हम दूसरे किसीका सहारा नहीं लेते। हमें भीष्मजीके साथ युद्ध करना अच्छा नहीं लगता है। इधर महावीर भीष्म युद्धस्थलमें हमारी सेनाका संहार करते चले जा रहे हैं। न चैवैनं महात्मानमुत्सहामो निरीक्षितुम् | लेलिहामान सैन्येषु प्रवृद्धमिव पावकम्,'ये प्रजजलित अग्निके समान बाणोंकी लपटोंसे हमारी सेनामें सबको चाटते (भस्म करते) जा रहे हैं, हमलोग इन महात्माकी ओर देख भी नहीं पा रहे हैं
sañjaya uvāca |
mama mādhava sainyeṣu vadhyamāneṣu tena vai |
kathaṃ yotsyāma durdharṣa śreyo me 'tra vidhīyatām ||
tvameva gatirasmākaṃ nānyāṃ gatimupāsmahe |
na yuddhaṃ rocate mahāṃ bhīṣmeṇa saha mādhava |
hanti bhīṣmo mahāvīro mama sainyaṃ ca saṃyuge ||
na caivainaṃ mahātmānamutsahāmo nirīkṣitum |
lelihāmānaṃ sainyeṣu pravṛddhamiva pāvakam ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ «ឱ មាធវ! នៅពេលកងទ័ពរបស់យើងត្រូវគាត់សម្លាប់បន្តបន្ទាប់ យើងនឹងអាចប្រយុទ្ធនឹងភីෂ្មៈ អ្នកមិនអាចឈ្នះបាននោះ ដោយរបៀបណា? សូមសម្រេចនៅទីនេះនូវអ្វីដែលជាប្រយោជន៍ពិតសម្រាប់ខ្ញុំ។ អ្នកតែមួយគត់ជាទីពឹងរបស់យើង; យើងមិនស្វែងរកទីពឹងផ្សេងទៀតឡើយ។ ខ្ញុំមិនពេញចិត្តនឹងការធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងភីෂ្មៈទេ មាធវ! តែភីෂ្មៈ វីរបុរសធំ កំពុងបំផ្លាញកងទ័ពរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងសមរភូមិ។ យើងសូម្បីតែមិនមានចិត្តក្លាហានដើម្បីមើលទៅលើមហាត្មានោះទេ ខណៈដែលគាត់រំជើបរំជួលក្នុងចំណោមទ័ព ដូចភ្លើងឆេះកំពុងលេបលាន់អស់ទាំងអ្វីៗ ដោយអណ្តាតព្រួញរបស់គាត់។»
संजय उवाच