Shloka 55
भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
नामृष्यत महाबाहुर्माधव: परवीरहा
sañjaya uvāca | nāmṛṣyata mahābāhur mādhavaḥ paravīrahā | tadā śatruvīrāṇāṃ nāśaṃ kartum asahyaṃ tasya babhūva | ārya! sa yogeśvaro bhagavān vāsudevaḥ rajatasadṛśaśvetavarṇān arjunasya hayān vihāya tasmād mahārathāt praskandya kevalaṃ bhujāyudho hastayoḥ kaśāṃ gṛhītvā punaḥ punaḥ siṃhanādaṃ kurvan balavān tejasvī śrīhariḥ bhīṣmaṃ prati mahāvegād dhāvamānaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ មាធវៈ អ្នកមានដៃខ្លាំង អ្នកសម្លាប់វីរបុរសសត្រូវ មិនអាចអត់ធ្មត់បានទេ។ ឱ អ្នកមានកិត្តិយស! ព្រះវាសុទេវៈ ម្ចាស់យោគៈ បានលោតចុះពីរថដ៏ធំនោះ ដោយទុកសេះរបស់អរជុនដែលសស្អាតដូចប្រាក់នៅពីក្រោយ។ គាត់យកតែដៃរបស់ខ្លួនជាអាវុធ កាន់រំពាត់ក្នុងដៃ ហើយគ្រហឹមដូចសិង្ហជាបន្តបន្ទាប់។ ព្រះហរិដ៏មានកម្លាំង និងពន្លឺរុងរឿង បានរត់ទៅរកភីស្មៈដោយល្បឿនខ្លាំង។
संजय उवाच
Educational Q&A
Even the divine charioteer, committed to restraint, may act decisively when dharma is endangered: righteous resolve can require stepping beyond prior self-imposed limits to protect the just cause and prevent unchecked destruction.
Seeing the battle situation become intolerable, Kṛṣṇa (Mādhava/Vāsudeva) leaps from Arjuna’s chariot, leaving the horses, seizes the whip, roars like a lion, and charges at Bhīṣma with great speed—signaling an urgent, dramatic intervention in the fight.