Shloka 14
भीष्मवधोपाय-प्रश्नः (Inquiry into the means to overcome Bhīṣma) | Chapter 103
शराश्ष निशिता: पीता निश्चरन्ति सम संयुगे | वनात् फुल्लद्रुमाद् राजन् भ्रमराणामिव व्रजा:
śarāś ca niśitāḥ pītā niścaranti sama-saṃyuge | vanāt phulla-drumād rājan bhramarāṇām iva vrajāḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «ក្នុងសមរភូមិដែលប្រកួតប្រជែងស្មើគ្នានោះ ព្រួញមុតស្រួចភ្លឺចែងចាំងបានហូរចេញពីធ្នូរបស់គាត់មិនដាច់។ ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! វាហូរចេញដូចហ្វូងឃ្មុំចេញពីព្រៃដែលពោរពេញដោយដើមឈើកំពុងរីកផ្កា—រូបភាពដែលបង្ហាញអំណាចនៃវីរភាព ហើយរំលឹកថាសង្គ្រាម បើទោះមានចង្វាក់ដ៏តឹងរឹងរបស់វា ក៏បញ្ចេញកម្លាំងមិនអាចទប់ទល់ដូចធម្មជាតិបានដែរ»។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse primarily offers poetic battlefield description rather than a direct moral injunction; implicitly, it shows how martial skill in a dharma-governed war can appear as natural and relentless as a swarm in spring—suggesting that once conflict is unleashed, its momentum becomes difficult to restrain and demands disciplined responsibility from warriors.
Sañjaya describes a warrior (contextually, the archer being praised) releasing a continuous stream of sharp, shining arrows in the midst of battle, comparing their outflow to swarms of bees emerging from a blossoming forest.