Shloka 5
Nakula’s Declaration and the Uñchavṛtti Brāhmaṇa’s Superior Merit (Āśvamedhika Parva, Adhyāya 92)
पुरागस्त्यो महातेजा दीक्षां द्वादशवार्षिकीम् | प्रविवेश महाराज सर्वभूतहिते रत:
vaiśampāyana uvāca |
purāgastyō mahātejā dīkṣāṁ dvādaśavārṣikīm |
praviveśa mahārāja sarvabhūtahite rataḥ ||
វៃសម្បាយណៈបានពោលថា៖ កាលពីបុរាណ មហាតេជស្វី ឥសី អគស្ត្យៈ ដែលតែងតែឧស្សាហ៍ក្នុងប្រយោជន៍សុខសាន្តរបស់សត្វមានជីវិតទាំងអស់ បានទទួលពិធីឌីក្សា (ពិធីបួសចូលវត្ដសច្ចៈ) សម្រាប់យញ្ញៈដែលបន្តរយៈពេលដប់ពីរឆ្នាំ ឱ ព្រះមហាក្សត្រ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Austerity and ritual discipline (dīkṣā) are presented as ethically meaningful when directed toward sarvabhūta-hita—the welfare of all beings—rather than personal gain.
The narrator Vaiśampāyana introduces an ancient episode: the sage Agastya undertakes the consecration for a twelve-year sacrificial observance, setting up a story grounded in long-term vow, restraint, and beneficent intent.