Shloka 10
अश्वमेधावसानम् — Dakṣiṇā-vibhāga and Avabhṛtha
Completion of the Aśvamedha
सुप्रतीतैस्तथा विप्रैः स्वागमै: सुस्वरैर्न॒प । अश्रान्तैश्ञापि लघुभिरवथ्वर्युवृषभैस्तथा
vaiśampāyana uvāca | supratītaiḥ tathā vipraiḥ svāgamaiḥ susvarair nṛpa | aśrāntaiś ca api laghubhir adhvaryu-vṛṣabhaiḥ tathā ||
វៃសម្បាយនៈបានមានព្រះវាចា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ ព្រះព្រាហ្មណ៍ដែលបានបណ្តុះបណ្តាលល្អ មាំមួនក្នុងប្រពៃណីវេទរបស់ខ្លួន បានសូត្រមន្តដោយសំឡេងច្បាស់ល្អឥតខ្ចោះ។ ហើយអធ្វర్యុ (Adhvaryu) ដ៏ឧត្តម—រហ័សក្នុងការប្រតិបត្តិ មិននឿយហត់—ក៏បានបំពេញភារកិច្ចពិធីការរបស់ខ្លួនដោយមិនសម្រាក»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma as disciplined performance of sacred duty: correct mantra-recitation (sound, tradition, and clarity) and tireless, efficient execution of ritual responsibilities by qualified priests.
Vaiśampāyana describes a grand sacrifice in progress: learned brāhmaṇas chant Vedic mantras with proper intonation while the leading Adhvaryu priests carry out the ritual actions swiftly and without fatigue, setting the scene for the next ritual stage.