Shloka 27
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
कदाचिद् धर्मिणस्तस्य दुर्भिक्षे सति दारुणे
kadācid dharmiṇas tasya durbhikṣe sati dāruṇe brāhmaṇaḥ
នកុលបាននិយាយថា៖ ម្តងមួយ ពេលអត់ឃ្លានដ៏សាហាវកើតឡើង ព្រាហ្មណ៍អ្នកមានធម៌នោះធ្លាក់ក្នុងទុក្ខលំបាកយ៉ាងខ្លាំង។ គ្មានស្រូវស្តុកទុកឡើយ ហើយដំណាំក្នុងស្រែស្ងួតអស់ ដូច្នេះគាត់ក្លាយជាអ្នកក្រីក្រខ្លាំងបំផុត—ជាការបើកផ្លូវឲ្យមានការសាកល្បងធម៌ និងការអត់ធ្មត់ក្នុងពេលខ្វះខាត។
नकुल उवाच
Educational Q&A
The verse frames famine and poverty as a crucible for dharma: righteousness is not merely prosperity-based but is tested when resources vanish, inviting reflection on steadfastness, restraint, and ethical conduct under hardship.
Nakula begins recounting an episode about a righteous brāhmaṇa during a severe famine. With no stored grain and crops ruined, the brāhmaṇa becomes completely poor, preparing the narrative for subsequent choices and their moral implications.