Shloka 103
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
न राजसूयैर्बहुभिरिष्टवा विपुलदक्षिणै:
na rājasūyaiḥ bahubhir iṣṭvā vipula-dakṣiṇaiḥ | tvayā ya idaṁ dāna-janitaṁ phalaṁ prāptaṁ tasya samatā pracura-dakṣiṇāvalaiḥ bahu-saṅkhyakaiḥ rājasūyaiḥ anekair aśvamedha-yajñaiś ca na bhavitum arhati | tvayā serabhara-sattūkā-dānenākṣayaṁ brahmalokaṁ jitaḥ ||
ឪពុកក្មេកបាននិយាយថា៖ «បុណ្យដែលអ្នកទទួលបានពីទាននេះ មិនអាចមានអ្វីស្មើបានទេ សូម្បីតែដោយការធ្វើយជ្ញរាជសូយ (Rājasūya) ជាច្រើនដែលមានទក្ខិណាដ៏សម្បូរបែប ឬដោយអស្វមេធ (Aśvamedha) រាប់មិនអស់។ ដោយបរិច្ចាគសត្តូ (ម្សៅស្រូវ/បារឡីអាំង) ត្រឹមមួយមាត្រា អ្នកបានឈ្នះលោកព្រះព្រហ្មដ៏អមតៈ។»
श्षशुर उवाच
Educational Q&A
Sincere charity, even when materially small, can surpass the merit of grand rituals performed with great wealth; inner intention and compassion elevate the fruit of action beyond external scale.
A father-in-law praises the recipient/donor, declaring that the merit gained from donating a small portion of sattū is incomparable—even to many lavish Rājasūya and Aśvamedha sacrifices—and that this gift has secured attainment of imperishable Brahmaloka.