Shloka 12
Ulūpī’s Disclosure and the Saṃjīvana-Maṇi: Arjuna’s Restoration (उलूपी-प्रकटनं संजीवनमणि-स्थापनं च)
पुरा हि श्रुतमेतत् ते वसुभि: कथितं मया । गज्जायास्तीरमाश्रित्य हते शान्तनवे नूप
purā hi śrutam etat te vasubhiḥ kathitaṃ mayā | gaṅgāyās tīram āśritya hate śāntanave nūpam ||
អរជុនបាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! កាលពីមុន ខ្ញុំបានឮរឿងនេះដដែល—ដែលព្រះវសុទាំងឡាយបាននិយាយ ហើយខ្ញុំបាននាំមកប្រាប់ព្រះអង្គ—នៅពេលក្រោយការធ្លាក់ចុះរបស់ព្រះភីស្មៈ ព្រះរាជបុត្រានៃសាន្តនុ។ ពួកវសុបានមកដល់ច្រាំងទន្លេគង្គា ហើយបាននិយាយអំពីព្រះអង្គ។ ខ្ញុំបានឮដោយត្រចៀកខ្ញុំផ្ទាល់»។
अर्जुन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the ethical weight of reliable testimony: Arjuna grounds his statement in direct hearing and in the words of authoritative beings (the Vasus), suggesting that counsel to a king should rest on trustworthy sources and witnessed tradition, especially in the morally complex aftermath of war.
Arjuna begins recounting an earlier episode: after Bhīṣma (Śāntanu’s son) had fallen, the Vasus came to the bank of the Gaṅgā and spoke about a matter connected with the king. Arjuna states he personally heard it and had conveyed it to the king.