Shloka 96
बभ्रुवाहन-धनंजययोः संग्रामः
Babhruvāhana and Dhanaṃjaya’s engagement at Maṇipūra
प्रोवाच वाक््यं धर्मज्ञ: सैन्धवान् युद्धदुर्मदान् । “अहो! महाराजने कहा था कि क्षत्रियोंका वध न करना। धर्मराजका वह मंगलमय वचन कैसे मिथ्या न हो। राजालोग मारे न जायँ और राजा युधिष्ठिरकी आज्ञाका पालन हो जाय
proväca vākyaṃ dharmajñaḥ saindhavān yuddha-durmadān | “aho! mahārājena uktaṃ kṣatriyāṇāṃ vadhaṃ mā kārṣīḥ. dharmarājasya tat maṅgalamayaṃ vacanaṃ kathaṃ mithyā na bhavet? rājānaḥ māryantāṃ ca rājā yudhiṣṭhirasya ājñā ca pālyatām—etat-arthaṃ kiṃ kartavyam?” iti saṃcintya dharmajñaḥ puruṣa-pravaraḥ arjunaḥ raṇonmatta-saindhavebhyaḥ evam uvāca—
វៃសម្បាយនៈបានមានព្រះវាចា៖ អរជុន អ្នកដឹងធម៌ បាននិយាយទៅកាន់យោធាសៃន្ធវៈ ដែលស្រវឹងដោយសង្គ្រាមថា៖ «អាឡោះ! ព្រះមហាក្សត្របានមានព្រះបន្ទូលថា មិនត្រូវសម្លាប់ក្សត្រីយៈទេ។ តើព្រះវាចាមង្គលរបស់ធម៌រាជ នឹងក្លាយជាពាក្យមិនពិតបានដូចម្តេច? តើគួរធ្វើដូចម្តេច ដើម្បីឲ្យព្រះរាជាទាំងឡាយមិនត្រូវស្លាប់ ហើយក៏បានគោរពតាមព្រះបញ្ជារបស់ព្រះបាទយុធិស្ឋិរ?» គិតដូច្នេះហើយ អរជុន បុរសឧត្តម អ្នកវិនិច្ឆ័យសេចក្តីត្រឹមត្រូវ បាននិយាយដូចនេះទៅកាន់សៃន្ធវៈដែលកំពុងរំភើបក្នុងសមរភូមិ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights a dharmic dilemma: how to uphold a righteous king’s command (non-slaughter of kṣatriyas) without letting that command become ineffective. Arjuna models ethical deliberation—seeking a course that preserves life while still honoring legitimate authority and the moral weight of a ruler’s word.
Vaiśampāyana narrates that Arjuna confronts the war-frenzied Saindhava warriors. Remembering Yudhiṣṭhira’s instruction not to kill kṣatriyas, Arjuna reflects on how to both spare the kings and still carry out the king’s order, and then begins addressing the Saindhavas accordingly.