Shloka 5
Āśvamedhika Parva, Adhyāya 77 — Saindhava resistance, Arjuna’s restraint, and Duḥśalā’s supplication
ततस्ते त॑ं महावीर्या राजान: पर्यवारयन् । जिगीषन्तो नरव्याप्रं पूर्व विनिकृता युधि
tataste taṁ mahāvīryā rājānaḥ paryavārayan | jigīṣanto naravyāghraṁ pūrvaṁ vinikṛtā yudhi ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក ព្រះរាជាទាំងនោះដែលមានអំណាចក្លាហាន បានព័ទ្ធជុំវិញគាត់។ ប្រាថ្នាចង់ឈ្នះ “ខ្លាដ៏អស្ចារ្យក្នុងចំណោមមនុស្ស” នោះ ពួកគេ—ដែលធ្លាប់ត្រូវបន្ទាបមុខក្នុងសង្គ្រាមមុន—ឥឡូវនេះចង់យកឈ្នះគាត់ម្តងទៀត ដោយជំរុញដោយមោទនភាពដែលរងរបួស និងសេចក្តីឃ្លានឈ្នះរបស់អ្នកយុទ្ធ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a recurring ethical tension in kṣatriya life: the pursuit of victory can be fueled not only by duty but also by wounded pride and the desire to erase past humiliation. It implicitly cautions that martial zeal (jigīṣā) often arises from ego as much as from dharma.
A group of powerful kings encircle the central hero (called ‘tiger among men’). Having been defeated earlier in battle, they now unite and attempt to overpower him, seeking a reversal of their former loss.