Shloka 29
प्राग्ज्योतिषे वज्रदत्त-धनंजय-समागमः
Vajradatta Confronts Dhanaṃjaya at Prāgjyotiṣa
ततो योधान् जघानाशु तेषां स दश चाष्ट च । महेन्द्रवज़प्रतिमैरायसैर्बहुभि: शरै:
tato yodhān jaghānāśu teṣāṃ sa daśa cāṣṭa ca | mahendra-vajra-pratimair āyasair bahubhiḥ śaraiḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក ក្នុងពេលមួយភ្លែត គាត់បានវាយបំបាក់យោធារបស់ពួកគេ—ដប់ និងបន្ថែមទៀតប្រាំបី—បញ្ជូនយុទ្ធជនសំខាន់ៗដល់ដែនយមលោកចំនួនដប់ប្រាំបីនាក់ ដោយព្រួញដែករាប់មិនអស់ ដែលសាហាវមិនអាចទ្រាំបាន ដូចវជ្ររបស់ព្រះឥន្ទ្រ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the terrifying efficiency of battlefield power—likened to Indra’s vajra—while implicitly pointing to the ethical gravity of war: even when action aligns with a warrior’s duty, it results in irreversible loss and demands moral reflection.
The narrator states that a single fighter rapidly kills eighteen of the opposing side’s prominent warriors using numerous iron arrows, described as intolerable and thunderbolt-like in force.