Shloka 103
पाण्डव-वृष्णि-समागमः तथा अश्वमेध-अनुज्ञा | Reunion at the Kuru Court and Authorization of the Aśvamedha
पितुस्तव महाराज सत्यसंधो जनार्दन: । भगवान् श्रीकृष्णने भी प्रसन्न होकर उस बालकको बहुत-से रत्न उपहारमें दिये। फिर अन्य यदुवंशियोंने भी नाना प्रकारकी वस्तुएँ भेंट कीं। महाराज! इसके बाद सत्यप्रतिज्ञ भगवान् श्रीकृष्णने तुम्हारे पिताका इस प्रकार नामकरण किया
pitus tava mahārāja satyasaṃdho janārdanaḥ | bhagavān śrīkṛṣṇo 'pi prasannaḥ san taṃ bālakaṃ bahubhi ratnair upahāraiḥ samapūjayat | tataḥ pare yaduvaṃśyā api nānāvidhāni vastūni bheṭayām āsuḥ | mahārāja! anantaraṃ satyapratijño bhagavān śrīkṛṣṇas tava pituḥ evam nāmakaraṇaṃ cakāra |
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ ព្រះមហាក្សត្រ! ជនារទនៈ—ព្រះភគវាន ស្រីក្រឹស្ណា អ្នកសច្ចសន្ធ—បានពេញព្រះហឫទ័យ ហើយបានគោរពកិត្តិយសឪពុករបស់ព្រះអង្គ ដែលនៅជាកុមារ ដោយប្រគល់រតនៈជាច្រើនជាអំណោយ។ បន្ទាប់មក សមាជិកវង្សយទុផ្សេងៗ ក៏នាំយកវត្ថុបរិក្ខារជាច្រើនប្រភេទមកថ្វាយ។ រួចហើយ ព្រះមហាក្សត្រ! ព្រះស្រីក្រឹស្ណា អ្នកសច្ចប្រតិញ្ញា បានធ្វើពិធីដាក់ឈ្មោះឪពុករបស់ព្រះអង្គ ដូច្នេះ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights ethical kingship and dharmic conduct through Śrī Kṛṣṇa’s qualities—truthfulness (satyasaṃdha/satyapratijña) and generosity—showing that honoring others and keeping one’s word are central virtues, especially in royal and familial rites.
Vaiśampāyana narrates that Śrī Kṛṣṇa, pleased with the king’s father as a child, gives him jewel-gifts; other Yādavas also offer presents; then Kṛṣṇa proceeds to perform the child’s naming ceremony.