Shloka 10
Janmaveśma-praveśa and Uttarā’s Śaraṇāgati
Entry into the Birth-Chamber and Uttarā’s Appeal
यदा द्रोणसुतो गर्भान् पाण्डूनां हन्ति माधव । तदा किल त्वया द्रौणि: क्रुद्धेनोक्तोडरिमर्दन
yadā droṇasuto garbhān pāṇḍūnāṃ hanti mādhava | tadā kila tvayā drauṇiḥ kruddhenokto darimardana ||
វៃសម្បាយណៈបាននិយាយថា៖ «ឱ មាធវៈ! នៅពេលដែលកូនប្រុសរបស់ទ្រូណៈ (អស្វត្ថាមា) ប៉ុនប៉ងបំផ្លាញសូម្បីតែទារកនៅក្នុងផ្ទៃ—ជាមរតកនៃបណ្ឌវៈ—នោះ តាមដែលគេចងចាំបាន អ្នកបានមានកំហឹងដោយធម៌ ហើយបានថ្លែងទៅកាន់កូនទ្រូណៈនោះ ឱ អ្នកបំផ្លាញសត្រូវ!»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even in war, dharma sets limits: the deliberate destruction of the unborn is portrayed as an extreme adharma. Kṛṣṇa’s anger signals moral condemnation and the duty to protect the helpless, holding perpetrators accountable.
Vaiśampāyana recalls a moment when Aśvatthāmā attempted to annihilate the Pāṇḍava line by targeting their unborn children. In response, Kṛṣṇa, described as a crusher of foes, angrily addressed and rebuked Aśvatthāmā.