Shloka 9
Adhyāya 62: Marutta’s Treasure and the Pāṇḍavas’ Auspicious Departure (मरुत्तस्य धनप्राप्त्युपक्रमः)
नाभुड्क्त पतिदु:खार्ता तदभूत् करुणं महत् | कुक्षिस्थ एव तस्याथ गर्भो वै सम्प्रलीयत
Vaiśampāyana uvāca: nābhukt patiduḥkhārtā tad abhūt karuṇaṃ mahat | kukṣistha eva tasyātha garbho vai sampralīyata, rājendra |
វៃសម្បាយណៈបានពោលថា៖ «ដោយត្រូវទុក្ខសោកចំពោះស្វាមីគ្របដណ្ដប់ នាងមិនបានបរិភោគអាហារឡើយ; សភាពនោះក្លាយជាករុណាខ្លាំងណាស់។ បន្ទាប់មក ឱ ព្រះអធិរាជនៃព្រះមហាក្សត្រ ទារកក្នុងគភ៌របស់នាង ក៏ចាប់ផ្តើមស្គមស្គាំងថយខ្សោយ ទាំងនៅក្នុងពោះនាងដដែល»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral urgency of compassion and care: overwhelming grief can imperil both the bereaved and the unborn, so dharma includes sustaining and protecting those weakened by loss.
Uttarā, distressed by her husband’s death, stops eating; her condition becomes pitiable, and the fetus in her womb begins to weaken—setting the stage for later intervention to preserve the heir.