Shloka 7
Adhyāya 62: Marutta’s Treasure and the Pāṇḍavas’ Auspicious Departure (मरुत्तस्य धनप्राप्त्युपक्रमः)
अतीव दुःखसंतप्ता न शमं चोपलेभिरे | तथैव पाण्डवा वीरा नगरे नागसाह्वये
atīva duḥkha-santaptā na śamaṃ copalebhire | tathaiva pāṇḍavā vīrā nagare nāga-sāhvaye ||
ដោយទុក្ខសោកខ្លាំងបំផុតដុតឆេះក្នុងចិត្ត ពួកគេមិនអាចរកសេចក្តីស្ងប់បានឡើយ។ ដូចគ្នានោះដែរ វីរបុរសបណ្ឌវទាំងឡាយ នៅក្នុងទីក្រុងដែលហៅថា នាគសាហ្វយៈ ក៏មិនអាចឈានដល់ភាពស្ងប់ស្ងាត់ក្នុងចិត្តបាន—បង្ហាញថា សូម្បីអ្នកសុចរិត ក្រោយការបាត់បង់ធំ និងការរញ្ជួយរំខាន ក៏អាចនៅតែអស្ថិរភាពខាងក្នុង ទោះមានជ័យជម្នះខាងក្រៅក៏ដោយ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that intense grief can eclipse inner peace even for virtuous heroes; ethical victory does not automatically heal psychological wounds, underscoring the human cost that follows violence and loss.
Vaiśampāyana describes a state of deep sorrow in which peace cannot be found, and notes that the heroic Pāṇḍavas likewise remained without calm in Nāgasāhvaya (Hastināpura), indicating a troubled aftermath in the capital.