Shloka 27
Kṛṣṇasya Dvārakā-praveśaḥ — Krishna’s Return to Dvārakā and the Raivataka Festival
पपात वृक्षात् सोद्वेगो दुः:खात् परमकोपन: । स दण्डकाष्ठमादाय वल्मीकमखनत् तदा
vaiśampāyana uvāca | papāta vṛkṣāt sodvego duḥkhāt paramakopanaḥ | sa daṇḍakāṣṭham ādāya valmīkam akhanat tadā ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ ដោយទុក្ខព្រួយធ្វើឲ្យចិត្តរំខាន និងកំហឹងដល់កម្រិតខ្ពស់ គាត់លោតចុះពីលើដើមឈើ។ កាន់ដំបងឈើនៅក្នុងដៃ បន្ទាប់មកគាត់ចាប់ផ្តើមជីកកូនដីស្រមោច។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញថា ការរំលោភបំពានដែលគេយល់ថាជាអំពើលួចក្រវិល អាចបង្កឲ្យកើតកំហឹងដោយយុត្តិធម៌ ប៉ុន្តែក៏បង្ហាញគ្រោះថ្នាក់នៃកំហឹងដែលជំរុញឲ្យធ្វើសកម្មភាពភ្លាមៗដោយកម្លាំង។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how grief and anger can rapidly propel one into impulsive action. In a dharmic frame, righteous concern for justice must be balanced with self-control, because uncontrolled wrath can distort judgment even when the cause appears legitimate.
The speaker describes a man (contextually, Uttanka) who, upon becoming agitated and furious, jumps down from a tree and takes up a wooden staff to dig into an anthill—an urgent physical response to what he has just witnessed (the theft of the earrings by a serpent, per the surrounding episode).