Shloka 29
Uttaṅka’s Petition for Madayantī’s Divine Earrings (Maṇikuṇḍala) — Agreement, Proof, and Vigilance
अहल्योवाच सौदासपत्न्या विधृते दिव्ये ये मणिकुण्डले । ते समानय भद्ठं ते गुर्वर्थ: सुकृतो भवेत्
Vaiśampāyana uvāca: Ahalyovāca—Saudāsa-patnyā vidhṛte divye ye maṇi-kuṇḍale, te samānaya; bhadraṁ te; gurv-arthaḥ sukṛto bhavet.
អហល្យា បាននិយាយថា៖ «កូនអើយ! ចូរនាំមកទីនេះនូវក្រវិលពីរដុំដ៏ទេវីយ៍ ដែលប្រកបដោយមណីរត្នា ដែលភរិយារបស់ព្រះរាជា សៅទាសៈ ពាក់ស្ថិត។ សូមសេចក្តីមង្គលកើតមានដល់អ្នក។ ដោយនាំវាមក អ្នកនឹងបំពេញគ្រូទក្ខិណារបស់អ្នកបានគ្រប់គ្រាន់»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical importance of completing one’s obligation to the teacher (guru-dakṣiṇā) with sincerity and precision, and it frames the act as a dharmic duty whose proper fulfillment brings auspiciousness.
Ahalyā instructs someone (implicitly a student or seeker) to fetch the divine jewel earrings worn by King Saudāsa’s queen, stating that obtaining them will complete the required offering to the guru.