Shloka 6
Uttanka’s Guru-Śuśrūṣā and the Commission to Retrieve the Maṇikuṇḍalas (उत्तङ्क-गुरुशुश्रूषा तथा मणिकुण्डल-आदेशः)
सर्वमाकाशमावृत्य तिष्ठन्तं सर्वतोमुखम् । तद् दृष्टवा परम रूपं विष्णोर्वैष्णवमद्भुतम् । विस्मयं च ययौ वित्रस्तं दृष्टवा परमेश्वरम्
sarvam ākāśam āvṛtya tiṣṭhantaṃ sarvato-mukham | tad dṛṣṭvā paramaṃ rūpaṃ viṣṇor vaiṣṇavam adbhutam | vismayaṃ ca yayau vitrastaṃ dṛṣṭvā parameśvaram |
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ ព្រះអង្គបានគ្របដណ្ដប់មេឃទាំងមូល ហើយឈរនៅទីនោះ ដោយមានព្រះមុខបែរទៅគ្រប់ទិស។ ពេលឃើញរូបវៃષ્ણវៈដ៏អស្ចារ្យ និងខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតរបស់ព្រះវិṣṇu ហើយបានសម្លឹងឃើញព្រះអម្ចាស់នៃសព្វលោក ព្រះឥសីព្រហ្ម Uttanka ក៏ត្រូវភាពអស្ចារ្យគ្របដណ្ដប់—ចិត្តរបស់លោកញ័រភ័យចំពោះទស្សនៈនៃព្រះអធិទេវ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes reverent recognition of the Supreme: encountering divine reality evokes both awe (vismaya) and trembling humility (vitrāsa). Ethically, it models the proper human response to transcendent power—not arrogance, but surrender, attentiveness, and devotion.
Vaiśaṃpāyana narrates a vision in which Viṣṇu manifests an extraordinary, all-encompassing form that seems to cover the entire sky and face all directions. Witnessing this supreme Vaiṣṇava form, the sage Uttanka becomes overwhelmed with astonishment and fear-tinged reverence.