Shloka 8
Kṛṣṇa’s Departure, Auspicious Omens, and the Opening of the Uttaṅka Dialogue (कृष्णप्रयाण-निमित्त-उत्तङ्कसंवाद-प्रारम्भः)
विश्वकर्मन् नमस्ते>स्तु विश्वात्मन् विश्वसत्तम । तथा त्वामभिजानामि यथा चाहं भवन्मत:
Vaiśampāyana uvāca: Viśvakarman namas te 'stu viśvātman viśvasattama | tathā tvām abhijānāmi yathā cāhaṃ bhavanmataḥ ||
វៃសម្បាយនៈបានមានពាក្យថា៖ «ឱ វិស្វកម្មន៍! ខ្ញុំសូមក្រាបបង្គំចំពោះព្រះអង្គ។ ឱ ព្រលឹងនៃសកលលោក អ្នកប្រសើរបំផុតក្នុងអ្វីទាំងអស់ដែលមាន! ខ្ញុំស្គាល់ព្រះអង្គយ៉ាងពិតប្រាកដ ដូចដែលព្រះអង្គ ក្នុងការយល់ដឹងរបស់ព្រះអង្គ ស្គាល់ខ្ញុំដែរ»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
True knowledge of the divine is expressed as humble recognition and reverence: the speaker acknowledges a cosmic principle (Viśvakarman) as supreme and all-pervading, and frames knowing as reciprocal—one is known by the higher reality even as one seeks to know it.
Vaiśampāyana narrates a moment of salutation and identification: the addressed figure, Viśvakarman, is praised as the universal Self and the best of all beings, and the speaker declares that he recognizes Viśvakarman in a manner aligned with how Viśvakarman already knows him.