Shloka 48
Brahmā’s Instruction on Brahmacarya, Vānaprastha, and the Aliṅga Path
Ethics of Non-attachment
अगन्धमरसस्पर्शमरूपाशब्दमेव च । अनुगम्यमनासक्तममांसमपि चैव यत्
agandham arasa-sparśam arūpāśabdam eva ca | anugamyam anāsaktam amāṁsam api caiva yat ||
ព្រះវាយុមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អាត្មានោះ គ្មានក្លិន គ្មានរស គ្មានការប៉ះពាល់; គ្មានរូបរាង ហើយក៏គ្មានសំឡេងដែរ។ វាត្រូវបានសម្រេចដោយការតាមដានខាងក្នុង; មិនជាប់ពាក់ព័ន្ធ ហើយសូម្បីតែគ្មានសាច់ឈាម។ អ្នកណាដឹងអាត្មាមនុស្សថា គ្មានអវយវៈដូចដៃ ជើង ខ្នង ក្បាល និងពោះ; ឥតគុណៈ និងឥតកម្ម; បរិសុទ្ធ មាំមួន ឆ្លងផុតពីរូប-រស-ក្លិន-ប៉ះ-សំឡេង; ជាអ្វីដែលអាចដឹងបាន មិនជាប់ពាក់ព័ន្ធ មិនជាប់ក្នុងរាងកាយឆ្អឹងសាច់; មិនកង្វល់ អវិនាស ទេវភាព និងស្ថិតស្មើគ្នានៅក្នុងសត្វទាំងអស់ ដោយមានរសតែមួយជានិច្ច—អ្នកដឹងដូច្នេះ មិនជួបមរណភាពឡើយ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the true Self is not the sensory, bodily person: it is formless, beyond the five sense-objects, unattached, pure, and all-pervading. Knowing oneself as this imperishable Ātman is presented as the basis for freedom from death (i.e., liberation from mortal identification).
Vāyudeva is instructing about the nature of the Ātman, using negations (absence of smell, taste, touch, form, sound) to detach the listener from bodily and sensory identification, and affirming that realization of this Self leads beyond death.