Shloka 20
Brahmā’s Enumeration of Primacies (Ādi) and the Supremacy of Knowledge
Jñāna
सर्व कृतं विनाशान्तं जातस्य मरणं ध्रुवम् । अशाश्रवृतं हि लोके5स्मिन् सदा स्थावरजड्रमम्
sarvaṃ kṛtaṃ vināśāntaṃ jātasya maraṇaṃ dhruvam | aśāśvataṃ hi loke 'smin sadā sthāvara-jaṅgamam ||
ព្រះវាយុទេវបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្វីៗទាំងឡាយដែលបានបង្កើតឡើង សុទ្ធតែមានទីបញ្ចប់ដោយការវិនាស; អ្នកណាដែលបានកើត មរណភាពជារឿងប្រាកដ។ ក្នុងលោកនេះ មិនមានអ្វីណាមួយ—ទោះជាអចល ឬចល—អាចស្ថិតស្ថេរជានិច្ចបានឡើយ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
All conditioned things are impermanent: whatever is produced will perish, and whoever is born will certainly die. The verse urges clear-sighted detachment and steadiness in dharma by recognizing the inevitability of change and death.
Vāyu-deva delivers a concise philosophical instruction, emphasizing the universal law of impermanence—applying it to all entities in the world, both immobile (sthāvara) and mobile (jaṅgama)—to guide the listener toward right understanding and composure.