Shloka 7
अन्तर्वन-विद्यारण्योपमा
The Allegory of the Inner Forest of Knowledge
तस्मिन् वने सप्त महाद्रुमाश्न फलानि सप्तातिथयश्न सप्त । सप्ताश्रमा: सप्त समाधयश्नव दीक्षाश्न सप्तैतदरण्यरूपम्
tasmin vane sapta mahādrumāḥ, sapta phalāni, sapta atithayaḥ (phalabhoktāraḥ) | sapta āśramāḥ, sapta samādhayaḥ, sapta dīkṣāś ca—etad araṇyarūpam ||
ព្រះព្រាហ្មណ៍បាននិយាយថា៖ «នៅក្នុងព្រៃនោះ មានដើមឈើធំៗប្រាំពីរ; មានផ្លែប្រាំពីរលើដើមទាំងនោះ ហើយមានភ្ញៀវប្រាំពីរដែលបានទទួលទានផ្លែទាំងនោះ។ មានអាស្រមប្រាំពីរផងដែរ—រួមទាំងសមាធិប្រាំពីរប្រភេទ និងវិន័យបុណ្យបរិសុទ្ធ (ទិក្សា) ប្រាំពីរប្រភេទ។ នេះហើយជាសភាពពិតនៃព្រៃវាលនោះ»។
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse frames the forest as a disciplined moral-spiritual ecosystem: hospitality (atithi) and regulated practice (āśrama, dīkṣā) culminate in inner steadiness (samādhi). It suggests that true ‘wilderness’ is not chaos but an ordered field for dharma and self-cultivation.
A brāhmaṇa describes the distinctive features of a particular forest, enumerating sevenfold elements—trees, fruits, guests, hermitages, meditative states, and consecrations—presenting the place as a symbolic, structured arena of ascetic life and ethical observance.