Shloka 51
Mokṣa-dharma Yoga-Upadeśa: Equanimity, Sense-Restraint, and Vision of the Ātman (आत्मदर्शन-योगोपदेशः)
आत्मानमालोकयति मनसा प्रहसन्निव । तदेवमाश्रयं कृत्वा मोक्ष याति ततो मयेि
ātmānam ālokayati manasā prahasann iva | tad evam āśrayaṃ kṛtvā mokṣaṃ yāti tato mayi ||
ព្រះព្រាហ្មណ៍បានមានព្រះវាចា៖ «ដោយចិត្ត គាត់មើលឃើញអាត្មា ដូចជាមានញញឹមស្រាល។ ដោយយកតែព្រះអង្គនោះជាទីពឹងដូច្នេះ គាត់បានទៅដល់មោក្ខៈ ហើយបន្ទាប់មកស្ថិតនៅក្នុងខ្ញុំ។ អ្នកដឹងសច្ចៈ ឃើញខ្លួនឯងដាច់ពីរាងកាយ; ទោះនៅក្នុងវាក៏ដោយ គាត់លះបង់វាខាងក្នុង ដោយដឹងច្បាស់ពីភាពដាច់ដោយឡែក។ ដាក់ចិត្តលើព្រះព្រហ្មសុទ្ធតែមួយ គាត់បានសម្រេចការយល់ដឹងដោយផ្ទាល់អំពីអាត្មា ដោយជំនួយបញ្ញាវិចារណា។ បន្ទាប់មក គាត់ស្ទើរតែញញឹមដោយគិតថា៖ ‘អហោ! ដូចទឹកក្នុងមិរុចឆា ពិភពលោកនេះ—ដែលលេចឡើងតែក្នុងខ្ញុំ—បានធ្វើឲ្យខ្ញុំវង្វេងឥតប្រយោជន៍មកដល់ឥឡូវនេះ।’ អ្នកណាដែលឃើញព្រះបរមាត្មាដូច្នេះ នឹងយកព្រះអង្គជាទីពឹង ហើយចុងក្រោយបានរួចផុតក្នុងខ្ញុំ—មានន័យថា គាត់បានពិសោធព្រះបរមាត្មា ជាអាត្មារបស់ខ្លួនឯង។
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Liberation arises from discriminative knowledge: recognizing the Self as distinct from the body, taking refuge in the Supreme Reality alone, and realizing that the world’s binding power is like a mirage—an appearance that vanishes upon true insight.
A brāhmaṇa-teacher describes the inner state of a truth-knower: he contemplates the Self, inwardly renounces identification with the body, realizes the Supreme, and then ‘smiles’ at his former delusion; by relying on that Supreme, he attains final freedom, described as abiding in (or as) the Supreme.