Shloka 6
Dehānta (Cyavana) and Upapatti: Kāśyapa’s Questions and the Siddha’s Account of Death, Pain, and Karmic Re-embodiment
सिद्ध उवाच आयु:कीर्तिकराणीह यानि कृत्यानि सेवते । शरीरग्रहणे यस्मिंस्तेषु क्षीणेषु सर्वश:
siddha uvāca āyuḥ-kīrti-karāṇīha yāni kṛtyāni sevate | śarīra-grahaṇe yasmiṁs teṣu kṣīṇeṣu sarvaśaḥ ||
សិទ្ធៈបាននិយាយថា៖ «ឱ កាស្យប! ក្នុងលោកនេះ កម្មណាដែលមនុស្សប្រព្រឹត្ត ដើម្បីបង្កើនអាយុ និងកេរ្តិ៍ឈ្មោះ កម្មទាំងនោះជាមូលហេតុនាំឲ្យទទួលបានរាងកាយ។ ពេលបានកាន់កាប់រាងកាយហើយ កាលណាកម្មទាំងនោះបានផ្តល់ផលរួច ហើយសាបសូន្យអស់ទាំងស្រុង នោះអាយុកាលដែលបានកំណត់សម្រាប់សត្វនោះក៏ចាប់ផ្តើមស្រកថយ។ នៅស្ថានភាពនោះ គេបែរទៅប្រព្រឹត្តកម្មផ្ទុយ—កម្មបំផ្លាញ; ហើយពេលវេលានៃវិនាសកាន់តែជិតមក បញ្ញារបស់គេក៏វិលបញ្ច្រាស។»
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
Meritorious actions can lead to embodied existence and its enjoyments (longevity, reputation), but once their results are exhausted, decline sets in; near the end, one may fall into harmful conduct and confused judgment—so one should cultivate steady discernment and dharmic restraint rather than rely on temporary karmic fruits.
A Siddha addresses a listener (contextually a sage such as Kāśyapa in the surrounding discourse) and explains the karmic mechanism behind embodiment and decline: deeds ripen into a body and its allotted span, and when those deeds are spent, the being’s condition deteriorates and the mind tends toward error as death approaches.