Shloka 30
Dehānta (Cyavana) and Upapatti: Kāśyapa’s Questions and the Siddha’s Account of Death, Pain, and Karmic Re-embodiment
स जीव: प्रच्युत: कायात् कर्मभि: स्वै: समावृत: । अभित: स्वै: शुभै: पुण्यै: पापैर्वाप्युपपद्यते,शरीरसे अलग होनेपर वह जीव अपने किये हुए शुभकार्य पुण्य अथवा अशुभ कार्य पापकर्मोद्वारा सब ओरसे घिरा रहता है
sa jīvaḥ pracyutaḥ kāyāt karmabhiḥ svaiḥ samāvṛtaḥ | abhitaḥ svaiḥ śubhaiḥ puṇyaiḥ pāpair vāpy upapadyate ||
ពេលជីវៈចាកចេញពីរាងកាយ វានៅតែត្រូវបានគ្របព័ទ្ធដោយកម្មរបស់ខ្លួន។ គ្រប់ទិសទាំងអស់ វាត្រូវបានអមដោយផលនៃអំពើ—ទាំងបុណ្យសុចរិតដែលកើតពីការប្រព្រឹត្តល្អ និងផលបាបដែលកើតពីអំពើអាក្រក់—ហើយវានោះកំណត់ស្ថានភាពដែលវានឹងទៅដល់បន្ទាប់ពីនេះ។
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
The verse teaches moral causality: when the self leaves the body, it does not leave its deeds behind. One’s own actions—virtuous (puṇya) or sinful (pāpa)—surround and shape the state one attains after death.
A Siddha is instructing about the post-mortem journey of the jīva, emphasizing that the departing being is accompanied and determined by the accumulated consequences of its own karma, whether good or bad.