Shloka 25
Dehānta (Cyavana) and Upapatti: Kāśyapa’s Questions and the Siddha’s Account of Death, Pain, and Karmic Re-embodiment
तैरेव न विजानाति प्राणानाहारसम्भवान् | तत्रैव कुरुते काये यः स जीव: सनातन:
taireva na vijānāti prāṇān āhāra-sambhavān | tatraiva kurute kāye yaḥ sa jīvaḥ sanātanaḥ ||
ដោយអង្គអារម្មណ៍ដដែលៗ ដែលវាបទពិសោធន៍រូប រស និងវត្ថុផ្សេងៗ វាមិនស្គាល់ប្រាណដែលកើតពីអាហារ និងត្រូវបានចិញ្ចឹមដោយអាហារនោះឡើយ។ ទោះយ៉ាងណា អ្នកដែលស្ថិតនៅក្នុងរាងកាយនេះ ហើយប្រព្រឹត្តកិច្ចការ គឺជាជីវៈអស់កល្បជានិច្ច (jīva) អ្នកកាន់កាប់រាងកាយ។
सिद्ध उवाच
Educational Q&A
Sense-organs engage with external objects, but they do not reveal the inner principle that animates the body. The verse distinguishes the nourishment-dependent prāṇas from the deeper, enduring agent within—the eternal jīva—encouraging inward discernment rather than mere sensory living.
A Siddha (perfected being) is instructing about the nature of embodied existence: how the self, while operating through senses, remains distinct from the bodily processes (like prāṇa supported by food) and should be recognized as the true inner doer within the body.